ΕΙΚΟΝΑ α!

(Συναντιώνται μετα από χρόνια στην κηδεία του  πατέρα.Επιστρέφουν στο  πατρικό σπίτι.Υπάρχει μια εικόνα παρακμής.Στο χώρο υπάρχει πιάνο , βιβλία ,και πολλά παλια αντικείμενα ,που δείχνουν την οικογενειακή αποδόμηση)

Επιστρέφουν από το νεκροταφείο ,εισέρχονται στο σπίτι και περιεργάζονται τους χώρους

ΣΟΝΙΑ : Όλα άλλαξαν.Άλλαξαν απίστευτα!

ΣΥΛΒΙΑ: Γκρέμισαν εκείνα τα σπιτάκια που μύριζαν σάπιο ξύλο και νοτισμένα κάρβουνα.Βρώμα που έβγαινε από την μούχλα!  Οι ιδιοκτήτες τους μύριζαν

κρεμμύδι και απλυσιά.Τα χνώτα τους μύριζαν χαλασμένα δόντια και τα κορμιά τους ξυνίλα.Τι να απέγιναν!

ΣΟΝΙΑ : θυμάμαι, ήμουνα στο πέτρινο σπίτι.Ο αέρας ήταν ζεστός με μια μυρωδιά γλυκιά. Ο κήπος έσταζε φως.Πίσω από κάτι ξερόχορτα είδα μια γυναίκα κουλουριασμένη να τραντάζεται από τους πόνους.Πλησίασα. Άκουγα τους χτύπους της καρδιάς της το λαχάνιασμα της ανάσας της.Ανάσα ζώου.Ο πόνος χάραζε τα χαραχτηριστικά της, και το κορμί της τιναζόταν προς τα πάνω.Τα τεντωμένα μάτια της ζητούσαν βοήθεια.Το ουρλιαχτό της ακούστηκε την ίδια στιγμή με το μωρό που έφερε στον κόσμο.

Η γυναίκα μισοσηκώθηκε ,κοίταξε ανάμεσα στα πόδια της και με ένα ψαρομάχαιρο αφαλόκοψε το νεογέννητο.Ήταν μια φρικτή σκηνή.Πλήθος μαζεύτηκε μαζί και η αστυνομία. Θρηνούσε καθώς την οδηγούσαν στην φυλακή ,επειδή γέννησε στον δρόμο ένα παιδί,χωρίς πατέρα.Τι να έγινε εκείνη η γυναίκα; Η ανάμνηση αυτή σαν ξίφος με πληγώνει.

ΣΥΛΒΙΑ:Η ψυχή μου τσακίζεται όταν αναλογίζομαι την ζωή με τον πατέρα. Πόσο υπάρχω, σε εκείνο που βρίσκεται ανυπολόγιστα μακριά! Είχα πιστέψει πως θα ήταν αιώνιο.

Όλα ήταν φωτεινά μεγάλα σε ένα κόσμο αδιάφορο χωρίς νόημα.Οι μέρες που προηγήθηκαν από τον θάνατο του πατέρα ήταν οι πιο βασανιστικές της ζωής μου.

Το σκελετωμένο προσωπό του μου χαμογελούσε.Είναι μια εικόνα που επιπλέει μέσα μου σαν από ναυάγιο.

ΣΟΝΙΑ: Είναι φορές που θέλω να καταστρέψω την γέφυρα που με ενώνει μαζί του και άλλες φορές θέλω να παραμερίσω τις αμφιβολίες που με τυραννούν.

ΣΥΛΒΙΑ: Στην ζωή υπάρχουν αισθήματα ,πράγματα μαγικά που μας τυλίγουν για πάντα.

ΣΟΝΙΑ: Το σπίτι που μεγάλωσα, έγινε μουσείο από εφιάλτες.

ΣΥΛΒΙΑ: Σε πόσα πράγματα είμασθε μαζί! Είμασθε καμωμένες για πράξεις ευτελείς και δόλιες και συγχρόνως για πράξεις μεγαλειώδεις.

ΣΟΝΙΑ: (σε πανικό) Με ταχύτητα ιλιγγιώδη ξεδιπλώνονται από μέσα μου  στιγμές εφιαλτικές.

ΣΥΛΒΙΑ: Η σκληρότητα η τρυφερότητα και η καλοσύνη συνυπάρχουν.

ΣΟΝΙΑ: Σωριάστηκα όταν  είδα ……Γιατί είμαι καμωμένη από σάρκα, μαλιά, και νύχια.

ΣΥΛΒΙΑ: Ξέρεις γιατί;  Ήθελες να έχεις αποκλειστικά τον πατέρα και αυτό σου δημιούργησε  μέσα σου σύγχυση.

ΣΟΝΙΑ:  Με τρομάζουν  οι αναμνήσεις .Θυμάμαι το αμυδρό φως στο δωμάτιο ,τα χάδια του ,τα ΄λογια του

ΣΥΛΒΙΑ: Μισόλογα .Κρυμμένα πράγματα.Κρύβεις την αλήθεια.

.

ΕΙΚΟΝΑ β!

(Ενταση)

ΣΟΝΙΑ :Ο χρόνος που πέρασε και ο θάνατος του Πατέρα τα άλλαξαν όλα.

ΣΥΛΒΙΑ: (διαπίστωση)Τώρα ανακαλύπτω πως τα δένδρα υπήρξαν άνθρωποι ,που μιλούσαν με το φεγγάρι,όταν εγώ κοιμόμουν και ονειρευόμουν στην αγκαλιά του πατέρα.

Εδώ πέρασα τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου.Τα πράγματα τα δένδρα ο πατέρας το φεγγάρι.

ΣΟΝΙΑ:(οδυνηρή ανάμνηση)Θυμάμαι τον πατέρα να σε σφίγγει στα πόδια του κι εγώ να τον διεκδικώ.Η ζώνη από το παντελόνι του ,χώθηκε στην σάρκα μου και με πλήγωσε.

Η πληγή στο χέρι μου κακοφόρμησε και κινδύνεψα.Η πληγή αυτή έφθασε στην ψυχή μου και από τότε μου έδειξε το σήμα της απομόνωσης ,μου έδειξε ότι πρέπει να

παλέψω σαν αγρίμι για να έχω τον πατέρα.

ΣΥΛΒΙΑ:  Μην γίνεσαι τόσο δηκτική!

ΣΟΝΙΑ:Σπαρακτική,ίσως είναι καλύτερα.

ΣΥΛΒΙΑ:(με κατανόηση)¨Ησουν βουβή.Τα έκρυβες όλα μέσα σου

ΣΟΝΙΑ:Διαλυόμουν όταν σας έβλεπα να χουζουρεύετε κάτω από το πάπλωμα.

ΣΥΛΒΙΑ:Στην αγκαλιά του δεν ήμουν μόνη.Έβλεπα τον κόσμο, άτρωτο θεικό.Ο άνεμος γινόταν φίλος μου.

ΣΟΝΙΑ: Δεν κραύγαζε μέσα του η μητέρα μου ! Η ψυχή της δεν τον απειλούσε;  Αναζητούσα θαλπωρή.  Με είχατε απομονώσει .Όταν καμμιά φορά έμπαινα

αναμεσά σας η επικοινωνία δεν ήταν δυνατή.  Ήταν αδύνατο να διακόψω  τις εκμυστηρεύσεις σας.

ΣΥΛΒΙΑ: Γιατί αγάπη μου, επιστρατεύεις θρυμματισμένες αναμνήσεις; Οι μόνες που διατηρείς λαμπρές είναι οι τραυματικές .Ο πατέρας είχε τρυφερότητα για σένα.

ΣΟΝΙΑ:Εγώ καταλάβαινα σκληρότητα

ΣΥΛΒΙΑ: Ο πατέρας ήθελε να αυτονομηθείς να γίνεις ανεξάρτητη.

ΣΟΝΙΑ:Κάθε στιγμή καταλάβαινα ότι δεν είχα τίποτα δικό μου.

ΣΥΛΒΙΑ:Μεταβάλλεις το πόνο σε τρόπο ζωής.Τριγυρίζεις συνεχώς γύρω από τον πατέρα.Του καταλογίζεις όλες σου τις πληγές τον αδικείς.

ΣΟΝΙΑ: Με μείωνε.

ΣΥΛΒΙΑ:Συγκρατείς μόνο τον πόνο και τον κάνεις συγκεκριμένο ,ο πατέρας ήθελε να σε προστατέψει ,μη τον κάνεις ένοχο.

ΣΟΝΙΑ: Γιαυτό μου δημιούργησε πανικό και ανασφάλεια; Η αμφιβολία με έκανε ψυχικά ανεπαρκή.

ΣΥΛΒΙΑ: Μα εσύ αγάπη μου ξεκινάς από τον πατέρα ,εξαρτάσαι από τον πατέρα , αντικατοπτρίζεσαι στον πατέρα. Ο πατέρας ήταν κι αυτός   άνθρωπος.

ΣΟΝΙΑ: Ο οποίος με συνέτριψε.

ΣΥΛΒΙΑ:Συντρίβεσαι από την πραγματικότητα που έχεις φτιάξει μέσα σου.Αισθανόσουνα παράφορα και οι παράφορες σχέσεις είναι χωρίς επαφή.

ΣΟΝΙΑ: Εκτός από διαπρεπής συγγραφέας είσαι δικαστής και ανακριτής.

ΣΥΛΒΙΑ :Σόνια, σπάσε την παγωμένη κρούστα μέσα σου.

ΣΟΝΙΑ: ¨Εχω διαψευσθεί.

ΣΥΛΒΙΑ: Η διάψευση αυτή είναι συνηθισμένη στο παιδί,αλλά ψύχωση στον ενήλικα.Οι σκέψεις σου είναι αυθαίρετες γεμάτο υπεκφυγές.

ΣΟΝΙΑ:¨οτι αγαπώ το χάνω και γιαυτό το μισώ.

ΕΙΚΟΝΑ γ!

(Προσπαθούν να επικοινωνήσουν)

ΣΟΝΙΑ: Ο έρωτας υπάρχει για να πεθαίνουμε πιο βολικά στην ζωή.

ΣΥΛΒΙΑ:Η ζωή μου είναι μια αδιάκοπη προδοσία.Οι άλλοι δεν είναι πάντα σίγουροι.

ΣΟΝΙΑ: Μοναδικός σου σύντροφος η λύπη.Πρέπει να γίνεσαι ευτυχισμένη από μια ιδέα.Εγώ ζω και πεθαίνω από μια ιδέα.

ΣΥΛΒΙΑ:Η χαρά μου είναι διστακτική και πάντοτε δειλή.

ΣΟΝΙΑ: Αυτή τη νύχτα οι σκέψεις μου για τα περασμένα πρέπει να σταματήσουν.

ΣΥΛΒΙΑ:Έστω μια γέφυρα προσωρινή, για να πλησιάσουμε τον νεκρό.

ΣΟΝΙΑ:Ίσως ύστερα από καιρό , η σκέψη μου αποκτήσει ακρίβεια,τώρα ομως όλα μου φαίνονται φευγαλέα ακαθόριστα.

ΣΥΛΒΙΑ:Οι σκέψεις μου  μοιάζουν  σαν φελλός στην βροχή.

ΕΙΚΟΝΑ δ!

ΣΟΝΙΑ: Μισώ τον Πατέρα γιατί με άφησε έρμαιο στην απελπισία.

ΣΥΛΒΙΑ:Όλα μέσα σου είναι μπλεγμένα σαν το νήμα μεσ’στο αδράχτι.Αύτά που κοχλάζουν μέσα σου δεν μπόρεσες να τα  τιθασεύσεις

ΣΟΝΙΑ:Ναι. Είναι δαίμονες που πρέπει να διώξω από μέσα μου.

ΣΥΛΒΙΑ: Ζεις μια διπλή εσωτερική ζωή.Το μίσος σου απωθημένη αγάπη, και η αγάπη σου απωθημένο μίσος.

ΣΟΝΙΑ: ¨Εχεις δίκιο.Αισθάνομαι διφορούμενα.

ΣΥΛΒΙΑ:Μην κοιτάζεσαι στον καθρέφτη του άλλοτε.

ΣΟΝΙΑ:  Οι τύψεις  με πολιορκούσαν.

ΣΥΛΒΙΑ: Mα εσύ μόνο μέσα από τον πόνο υπάρχεις.

ΣΟΝΙΑ: που μου προκαλούν  οι  ενοχές μου.

ΣΥΛΒΙΑ: Γιατί να θεωρείς τον εαυτό σου στιγματισμένο;

ΣΟΝΙΑ: Ζούσα μεσ’στην περιφρόνηση.

ΣΥΛΒΙΑ: Πάντα ασυμπλήρωτη και μισοτελειωμένη.

ΣΟΝΙΑ:  Δεν μπόρεσα να διαφεντεύσω την ψυχή μου.

ΣΥΛΒΙΑ: Παίζεις και με τις δυό  εκδοχές σου,την σκληρή και παγερή και συγχρόνως την γεναιόδωρη.

ΣΟΝΙΑ: Πέρασα σκληρά παιδικά χρόνια .Με την τύψη να πλανιέται στο σπίτι μας , πότε βαριά και πότε ανάλαφρα.

ΣΥΛΒΙΑ:Απαγκιστρώσου πια από τις εμμονές σου.

ΣΟΝΙΑ: Για να απαγκιστρωθείς χρειάζεται δύναμη και αγάπη.

ΣΥΛΒΙΑ: Το πάθος σου σε χτυπά στ……

ΣΟΝΙΑ: Η παιδική μου ηλικία δεν είχε τις χαρές της δικής σου.

ΣΥΛΒΙΑ: Στην παιδική ηλικία και στην αγάπη υπάρχουν υπερβολές.

ΣΟΝΙΑ:  Ο πατέρας σαν φάντασμα με κυνηγά.

ΣΥΛΒΙΑ: Τα  χρόνια που πέρασαν  θαμπώσαν την τρυφερότητα των εικόνων.

ΣΟΝΙΑ:  Δεν μπόρεσα να κυριαρχήσω  τα πάθη που κόχλαζαν μέσα μου.

ΣΥΛΒΙΑ: Έχω ερωτήματα για το μαντείο της ψυχής σου.

ΕΙΚΟΝΑ ε!

ΣΥΛΒΙΑ:Γδερνόσουν σε μια αιχμηρή κόλαση από φαντασιώσεις και ζήλιες.

ΣΟΝΙΑ:Δεν αισθανόμουν την αγάπη.

ΣΥΛΒΙΑ: Η αγάπη είναι σαν ένα έργο τέχνης.Ο παραμικρός δισταγμός την ψευτίζει ,το παραμικρό λάθος την αλλοιώνει.

ΣΟΝΙΑ:Δεν ευθυνόταν όμως η δική μου σκληρότητα που την ράγισε.

ΣΥΛΒΙΑ: Ζούσες μεσ’στην ψευδαίσθηση.

ΣΟΝΙΑ: Τυρανιόμουν να σε βλέπω στους ώμους του ,δίπλα στο άρωμα των λουλουδιών.

ΣΥΛΒΙΑ: Τι θες να πεις Σόνια. Υποπτευόσουν κάτι βδελυρό;

ΣΟΝΙΑ: Στις αγρυπνίες μου παρατηρούσα   το  φεγγάρι.

ΣΥΛΒΙΑ: Πάντα  έτρεχες στα σύννεφα.

ΣΟΝΙΑ: Θάμπωνε η εικόνα του όταν σκεφτόμουνα τον θάνατο.

ΣΥΛΒΙΑ:Ένα βράδυ από αινίγματα , μυστήριο και άστρα είναι φτιαγμένο από αντιχήσεις και αντανακλάσεις.

ΣΟΝΙΑ:Τα πρόσωπα που αναζητάμε φεύγουν.

ΣΥΛΒΙΑ: Δεν ζούμε παρά μόνο μια στιγμή λάμψης.

ΣΟΝΙΑ: Μια φορά στην διάρκεια της νύχτας ,είδα στ’άστρα αισθήματα του πατέρα.

ΣΥΛΒΙΑ:(ειρωνικά) Είδες τα άστρα σου προσφέρθηκαν μια ολόκληρη νύχτα.

ΣΟΝΙΑ: Μια άλλη νύχτα, το ξανάδα το χαμόγελο του πατέρα τρυφερό αλλά καλυμμένο απο αοριστία .

ΣΥΛΒΙΑ: Κανένα χάδι δεν έφθανε στην ψυχή σου.

ΣΟΝΙΑ: Και  γιαυτό  ευθυνόμουν εγώ;

ΣΥΛΒΙΑ: Ο πατέρας τότε;

ΣΟΝΙΑ: Η αθωότητα  έγινε μανία.

ΣΥΛΒΙΑ: Το πάθος και η φαντασία σε έκαναν σπουδαία πιανίστα.

ΣΟΝΙΑ:Από  παιδί   συνηδειτοποίησα,το χάσμα που υπήρχε ανάμεσα σε μένα και τον κόσμο.               ,

ΣΥΛΒΙΑ:Και έτσι ο κόσμος σου έγινε ο πατέρας.

ΣΟΝΙΑ: Και στιγματίστηκα απο αυτόν.

ΣΤΛΒΙΑ:Παγιδεύτηκες στον κόσμο σου.

ΣΟΝΙΑ:     Με  στιγμάτισε η ενοχή .

ΣΥΛΒΙΑ: Μήπως έχεις μια προσήλωση στην ενοχή;

ΣΟΝΙΑ:Στην μνήμη μου δεν υπάρχει πάρα μόνο απουσία.

ΣΥΛΒΙΑ:Τα θέτεις όλα σε αμφιβολία .Δηλαδή όλη σου η ζωή  ήταν μια θητεία στο τίποτα ;

ΣΟΝΙΑ:Ζούσα  χωρίς να σημαίνω τίποτα για κανένα.

ΣΥΛΒΙΑ: Η ζωή σου ήταν παράξενη ,κλειστή , και σιωπηλή

ΣΟΝΙΑ:Από παιδί έχασα την  ευθυμία μου.

ΣΥΛΒΙΑ:Η Ψυχούλα σου είχε ταραχθεί.

ΣΟΝΙΑ: Προσπαθούσα να καταλάβω τα συναισθήματα που δοκίμαζα .

ΣΥΛΒΙΑ:Δεν φταίει ο πατέρας για ότι δεν εκπληρώθηκε μέσα σου.

ΣΥΛΒΙΑ: Το γέλιο σου πήρε το σχήμα της ζήλιας.

ΣΟΝΙΑ: Έμεινα μόνη γεμάτη  τραύματα.

ΣΥΛΒΙΑ: Και γιαυτό φταίει ο πατέρας;

ΣΟΝΙΑ:Η αγάπη  του δεν έφθασε στην ψυχή μου.

ΣΥΛΒΙΑ: Ο πατέρας   διάλεγε  τις πράξεις που άξιζε να συνεχιστούν.Να σταθεροποιηθουν οι καλύτερες ,να επανορθωθούν οι χειρότερες.

ΣΟΝΙΑ: Έζησες  στην φαντασία και έκτιζες την ζωή που ονειρευόσουν σε ένα ψεύτικο παρόν.

ΣΥΛΒΙΑ: Έζησες καταδικασμένα όνειρα .Διεκδικούσες τον πατέρα αυταρχικά και με πάθος.Ήθελες προσοχή, συμπόνια, αποκλειστικότητα.Τα ήθελες όλα

ΣΟΝΙΑ:Διεκδικούσα την αγάπη.Ούρλιαζα στο κενό

ΣΥΛΒΙΑ:Με τον πατέρα σαφώς σε συνδέει μια αλλόκοτη συναισθηματική σχέση.

ΣΟΝΙΑ: Ο πατέρας είναι η  μαγεία των παιδικών μου χρόνων.

ΣΥΛΒΙΑ: Η αμαρτία που σε κυρίευει, και η έπαρση είσαι.

ΣΟΝΙΑ: Ο κόσμος μου ήταν ο πατέρας.Αυτός ήταν που κουβαλούσε στους ώμους του , το κοιμισμένο κεφάλι μου και εγώ ονειρευόμουν με το κοριτσίστικο νου μου.

ΣΥΛΒΙΑ: Έχεις αιχμαλωτισθεί από ένα κόσμο που βλέπεις ,ακούς και αισθάνεσαι μόνο εσύ.

ΣΟΝΙΑ: Είμαι το ίδιο κορίτσι που πλημμύριζε από την οσμή του άνδρα,  που ήταν ο πατέρας μου. Εσύ τον αγάπησες;

ΣΥΛΒΙΑ:Ναι Σόνια μου.

ΣΟΝΙΑ:Ακόμα και νεκρός με εξουσιάζει.

ΣΥΛΒΙΑ:Είσαι στοιβαγμένη μαζί του στο τίποτα πια.

ΣΟΝΙΑ:Αν και νεκρός μπορεί να με σώσει ,η να με σκοτώσει με την σκέψη του.

ΣΥΛΒΙΑ:Μην φοβάσαι .Τίποτα δεν θα πω  που μπορεί να σε πληγώσει ή να σε κάνει να ντρέπεσαι.

ΣΟΝΙΑ: Εσύ ήσουν η ευνοιμένη.

ΣΥΛΒΙΑ: Κανείς δεν σώζεται εάν δεν το θέλει.

ΣΟΝΙΑ: Υπάρχει μίσος στην φωνή σου.

ΣΥΛΒΙΑ: Σ’αγαπώ μέσα από το μίσος.

ΣΟΝΙΑ: Ευτυχώς ,έχεις μέσα σου μια θέση για μένα.

ΣΥΛΒΙΑ: Που εσύ όμως την χάνεις.

ΣΟΝΙΑ: Μαζεύοντας τα κομμάτια μου θα ζήσω.

ΣΥΛΒΙΑ:Πρέπει να βάλεις νόμους στην ζωή σου.

ΣΟΝΙΑ: Να ζω χωρίς αυταπάτες.

ΕΙΚΟΝΑ ζ!

( ΑΝΑΠΩΛΏΝΤΑΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ)

ΣΟΝΙΑ: Ήμουν επτά χρονών ,είχα ζωγραφίσει ένα όμορφο κορίτσι και γύρω γύρω πρόσωπα και λουλούδια.Το κοιτούσα με έκσταση.Είχα δημιουργήσει κάτι σπουδαίο.

Ήταν καλοκαίρι ,ζέστη ,όταν ξαφνικά σκοτάδι σκέπασε την μέρα.Τα σύννεφα πύκνωσαν και άρχισε να βρέχει.Όσο η βροχή δυνάμωνε ,εγώ προστάτευα την ζωγραφιά μου.

Το αίμα μου κτύπαγε,μετρούσα το χρόνο  και προσευχόμουν να μη χαθεί η ζωγραφιά μου στις λάσπες.Η καταιγίδα αγρίεψε και έκανε τα πάντα να πλημμυρίσουν.

Την ζωγραφιά μου την πήρε το ρυάκι.Ο πόνος έπνιξε την καρδιά μου .Δεν κοιμήθηκα εκείνη την νύχτα.Σκεφτόμουν πως η καταιγίδα είχε έλθει για μένα ,

για να καταστρέψει την χαρά μου.Ακόμη τρέχω πίσω από  εκείνη την ζωγραφιά μου.

ΣΥΛΒΙΑ: .¨Ηταν άνοιξη.Μοσχοβολούσαν οι αμυγδαλιές .Παρακολουθούσα τις μέλισσες που έμπαιναν  στα σπιτάκια τους. Τα αγιοκλήματα που πλέκαμε τα χέρια μας ευωδίαζαν τον αέρα.

Οι φίθυροι των πουλιών περνούσαν στην καρδιά μου σαν ύμνος.Βλέπαμε μια οπτασία στην μικρή λιμνούλα και ενω προσπαθούσαμε να την κρατήσουμε εκείνη έφευγε.

Ενώ το γέλιο μας θρόιζε στα φύλλα ,και η φωνή σου ακουμπούσε σην καρδιά μου ένα παιδί ήταν κρυμμένο πίσω από τα δένδρα.Εκείνο το μισόγυμνο μικρό παιδάκι,

γύρισε γρήγορα το προσωπό του και μας κοίταξε χωρίς σκοπό.Το βλέμμα του είχε ταραχή και θλίψη.Η αναζήτηση γινότανε ζωή.Τα αναμμένα μάτια του και τα σφιγμένα χείλη του σφάλιζαν το μυστικό του.Το παιδί βουβάθηκε όταν είδε τον πατέρα του ,μπροστά στα μάτια του να σκοτώνει την μάννα του.Σήκωσε τα μαύρα μάτια του μας κοίταξε με πόνο.

Στα μάτια του πλανιόταν ένα σπαραχτικό ερώτημα προσμένοντας την απάντηση που δεν θα έπαιρνε ποτέ.

ΣΟΝΙΑ Έλυσα τα μαλλιά μου , φόρεσα το οργαντζένιο φορεμά μου και το μαργαριταρένιο βραχιόλι μου και τον περίμενα.Τον έβλεπα τον άκουγα τον ένιωθα.

Τα χέρια του με τύλιγαν και έσφιγγα το κεφάλι μου στο στήθος του.Ξαφνικά έγινε ανεμοστόβιλος και γέμισε σκόνη γύρω μου,και το αγόρι είχε εξαφανισθεί.

Με τα χέρια μου κομμάτιασα το μαργαριταρένιο βραχιόλι .Τα τσακισμένα μαργαριτάρια ήταν η ίδια μου η ζωή.

ΣΥΛΒΙΑ:Οι παιδικές μου αναμνήσεις είναι πρόσωπα που μπορώ να αγγίξω και να δω.Είναι φορές που η συγκίνηση απαιτεί λέξεις και άλλες φορές σιωπή.

Η ζωή μου είναι μέσα μου .Η αυταπάτη είναι η δύναμη της υπαρξής μου.Με αυτή μπορώ να ζήσω μια πραγματικότητα που θα απεικονίζει τις επιθυμίες μου.

Εκείνο που με ωθεί στον στόχο είναι η εκτίμηση που επιδαψιλεύω στον εαυτό μου.Είμαι ντροπαλή για την αθωότητα.Χαράζω κύκλους γύρω μου και σύνορα που πασχίζω να νη τα ξεπερνώ

ΕΙΚΟΝΑ Η!

(ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ )

ΣΟΝΙΑ: Η χαρά του να δωρίζω , πέθανε

ΣΥΛΒΙΑ:Βγάλανε τα χέρια σου ρόζους ,από το μοίρασμα.

ΣΟΝΙΑ: Όπου δαγκώνεις δημιουργείται οίδημα

ΣΥΛΒΙΑ: Δεν βλέπω καμμιά μελανιά.

ΣΟΝΙΑ: Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε όσα έδωσα και σε όσα πήρα.

ΣΥΛΒΙΑ:Θα ήθελες να ληστέψεις εκείνους που τους έδωσεςτα δώρα σου.

ΣΟΝΙΑ: Η κακία σου αντηχεί ,όλο και δυνατότερα.

ΣΥΛΒΙΑ: Εσύ τι είσαι εκτιμητής αξιών;

ΣΟΝΙΑ:Σαν τίγρης στέκεσαι έτοιμη να χιμήξει.

ΣΥΛΒΙΑ:Οι αλήθειες που δεν ΄λέγονται είναι φαρμακερές.

ΣΟΝΙΑ: Ποιό το βάρος ;Ποιά η ζυγαριά; και ποιός ο ζυγιστής;

ΣΥΛΒΙΑ:Τι εννοείς;

ΣΟΝΙΑ:: Ότι ήθελα εγώ το ήθελες και εσύ.

ΣΥΛΒΙΑ: ¨Επαιζες με κάλπικα ζάρια.

ΣΟΝΙΑ: Είμασθε ξένες μεταξύ μας.

ΣΟΝΙΑ: Έψαχνα   την ψυχή σου και έβρησκα λάσπη.

ΣΥΛΒΙΑ: Μόλις πας να φύγεις, φεύγουν και οι κακίες σου μαζί.

ΣΟΝΙΑ: Το παρελθόν ,εξαφανίζει το παρόν και το μέλλον.

ΣΥΛΒΙΑ: Θολώνεις τα νερά.

ΣΟΝΙΑ: Μην παίρνεις εχθρική στάση απεναντί μου.

ΣΥΛΒΙΑ:Ο εαυατός σου την παίρνει που βαδίζει απο πίσω σου.

ΣΟΝΙΑ: Υπάρχουν μέσα μου ρωγμές.

ΣΥΛΒΙΑ: Κυρίως εμπόδια που βάζεις εσύ.

ΣΟΝΙΑ:Με εξαπατούν.

ΣΥΛΒΙΑ: Εσύ διαβάζεις τα πράγματα στραβά.

ΣΟΝΙΑ: Δεν μου δόθηκε τίποτα.

ΣΥΛΒΙΑ: Εσύ έπρεπε να τα κερδίσεις.

ΣΟΝΙΑ:Η λάμψη σου σκέπαζε την ζωή μου.

ΣΟΝΙΑ: Η υπεροψία σου σε οδηγούσε σε λάθος δρόμο.

ΣΟΝΙΑ: Πλαστογραφείς την πραγματικότητα.

ΣΟΝΙΑ: Δεν μπόρεσα να υπερνικήσω τις αδυναμίες μου.Να ξεφύγω από τον εαυτό μου.

ΣΥΛΒΙΑ:Λοιπόν ξετύλιξε τις πτυχές του εσωτερικού σου δράματος.

ΣΟΝΙΑ:Η σκέψη μου έχει σταματήσει.

ΣΥΛΒΙΑ:Μα δεν έχες συνοχή ,προέρχεσαι από μια αφαίρεση.

ΣΟΝΙΑ:Ναι   υπογραμμίζω συνεχώς  την εξάρτηση μου από τον πατέρα.

ΣΥΛΒΙΑ:Την προβάλεις!

ΣΟΝΙΑ:Με αγνοείς.Οι σχέσεις μας, έγιναν συμβατικές .Φταίει ο χρόνος;

ΣΥΛΒΙΑ:Το χθές και το σήμερα εξισώνονται.

ΣΟΝΙΑ:Αντιμετωπίζω το πλέον παράλογο γεγονός.Ο πατέρας δεν υπάρχει

ΕΙΚΟΝΑ Θ!

(Παρουσιάζεται, στην σκηνή το φάντασμα του νεκρού πατέρα, το οποίοτο βλέπει και επικοινωνεί μόνο η Σύλβια)

ΣΥΛΒΙΑ:Είσαι σύνοψη από λεπτομέρειες .Είμαι η σύμπραξη των κυττάρων μου.Είμαι καταδικασμένη σε μια βουβή αφήγηση χωρίς έννοια.Σου μιλάω και εσύ απουσιάζεις.Το χάραμα αντιλαλεί κενό.Εσύ ήσουν το παρόν μέσα μου.Τα καθέκαστα των παιδικών μου χρόνων.Χρωμάτιζες τα πέταλα των λουλουδιών .Άγγιζεςτο προσωπό μου και   άστραφτε.Χάνω το δρόμο μου , γιατί όλα τα σημάδεψα επάνω σου.Σε θησαύρισα εντός μου σαν το πιο πολύτιμο κειμήλιο και έγινες μοίρα.Θα κρατώ σε όλη μου την ζωή ένα φορτίο λύπης.Λάμπεις από τα λιωμένα ρούχα σου.Δεν άκουσα……..Τι είπες; Πιο δυνατά! Πιο δυνατά αγάπη μου!

ΣΟΝΙΑ:Είναι τέχνη , να μπορείς να είσαι ευτυχισμένος.Εμείς απολαμβάνουμε την χαρά ,και τον πόνο, την περιφρόνηση και τον σεβασμό των άλλων.

.Εμείς καλλιεργούμε αυτά τα θαύματα μέσα μας.

ΣΥΛΒΙΑ:Το ξύπνημα έρχεται μετά από μεγάλο πόνο.

ΣΟΝΙΑ:Πως να εξηγήσω την απόρριψη; Ϊσως αν συνενώσω ‘όλα τα κομμάτια.

ΣΥΛΒΙΑ:Ο πατέρας δεν είναι λύτης αινιγμάτων , ούτε λυτρωτής της τύχης σου.

ΣΟΝΙΑ:Σε αυτόν οφείλονται , τα τραύματα   που δεν επουλώθηκαν .και δεν λυτρώθηκα από αυτά.

ΣΥΛΒΙΑ:Τι είναι για σένα λύτρωση;

ΣΟΝΙΑ:Κάτι που θα σταματήσει τον χρόνο και τις αναμνήσεις.

ΣΥΛΒΙΑ:Καμιά πράξη δεν μπορεί να εκμηδενισθεί.

ΣΟΝΙΑ:Η ίδια μου η ύπαρξη , πρέπει να γίνεται συνεχώς , ένοχη πράξη;

ΣΥΛΒΙΑ:Ο κατήφορος είναι ζοφερός.Το βλέμμα γκρεμίζεται προς τα κάτω , και και το χέρι απλώνεται προς τα πάνω.

ΣΟΝΙΑ:Φοβάσαι μήπως χάσει το χέρι μου την σταθερότητα του;

ΣΥΛΒΙΑ:¨Οχι.¨Εχει προνοήσει η μοίρα σου.Θέλει  να ζεις στον κίνδυνο.

ΣΟΝΙΑ:Καταπραύνεται η μελαγχολία όταν βυθίζομαι στον εαυτό μου.

ΣΥΛΒΙΑ:Θες να δείς την αιτία της μελαγχολίας σου;Πρέπει να κατέβεις κάτω από τον εαυτό σου και να αφήσεις τους άλλους να βρίσκονται πάνω από σένα.Να υπερέχουν.

ΣΟΝΙΑ:Πρέπει να επαναπροσδιορίσω την ζωή μου.Να αρχίσω να ζω!

ΣΥΛΒΙΑ:Πρέπει να κατέβεις χαμηλότερα από ότι κατέβηκες ποτέ.

ΣΟΝΙΑ:Γέρασα φθάρηκα  κομματιάστηκα.

ΣΥΛΒΙΑ:Θα έπρεπε να ομορφαίνεις κατά την διάρκεια της ζωής ,μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο .

ΣΟΝΙΑ:Χύνεις , μέσα μου δηλητήριο

ΣΥΛΒΙΑ:Σόνια, να μαράινεσαι ,όχι όμως και να σαπίζεις.

ΣΟΝΙΑ:Δεν είναι ώρα για άσκοπους φόνους.

ΣΥΛΒΙΑ:Μου φαίνεται ότι ο πόνος είναι ένα δώρο για να΄σαι ευτυχισμένη.

ΣΟΝΙΑ: Με βασανίζουν οι πληγές μου και οι ενοχές μου όλα αυτά τα   χρόνια.

ΣΥΛΒΙΑ:Δηλαδή τι πιστεύεις!Ότι δεν αξίζεις τίποτα;

ΣΟΝΙΑ: Εσύ έκαιγες καρδιές, ενώ εγώ…

ΣΥΛΒΙΑ:Ο ναρκισσσισμός σου σε κάνει κουραστική.

ΣΟΝΙΑ: Πάλευα για επιβεβαίωση.

ΣΥΛΒΙΑ:Σε καταννοώ …..

ΣΟΝΙΑ:Ένιωθα μηδενικό.

ΣΥΛΒΙΑ:Μα στην επιβεβαίωση στήριξες την ζωή σου;

ΣΟΝΙΑ:Αυτό ήταν αποτέλεσμα του φόβου μου

ΣΥΛΒΙΑ:Ο κατήφορος και ο ανήφορος είναι το ίδιο πράγμα.Καθετί μπορεί να είναι αληθινό και ψεύτικό.

ΣΟΝΙΑ:Η πληγή μου όμως είναι αληθινή .Βρίσκεται μέσα μου.

ΣΥΛΒΙΑ: Ακρωτηριάζεσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό.

ΣΟΝΙΑ: Ο θάνατος είναι ο καινούργιος μου ορίζοντας.

ΣΥΛΒΙΑ:Και θα τον περάσεις ζώντας ή αφού θα έχεις πεθάνει;

ΣΟΝΙΑ: Το συναίσθημα ότι υπάρχω είναι ,δυστυχώς πιο ισχυρό

ΣΥΛΒΙΑ: Περιφέρεσαι , ανάμεσα στους ίσκιους , ενώ μπορείς να αναπλάσεις την πραγματική ομορφιά και να την διπλασιάσεις, κλείνοντας τα μάτια..

ΣΟΝΙΑ: Αισθανόμουν πάντα,κατωτερή σου ,ασήμαντη

ΣΥΛΒΙΑ:Εσύ είσαι ο ξεχωριστός άνθρωπος , ο δικός σου δημιουργός, ο δικός σου νους

ΣΟΝΙΑ:Μικρή ήθελα να ριχτώ πάνω σου , να σε καταστρέψω  με τα νύχια , να σου σφίξω στο λαιμό μέχρι να σε πνίξω.

ΣΥΛΒΙΑ:Μου χάιδευες συχνά, το κεφάλι. Κρίμα , που πίσω απο αυτό υπήρχε κάτι νοσηρό.

ΣΟΝΙΑ:  Ήθελα να  σου κάνω κακό .Ταλαντευόμουν.   Φοβόμουν μη μου πάρεις το πατέρα.

ΣΥΛΒΙΑ: Εξοστράκισε το μίσος σου, περιόρισε την μνησικακία σου .Η ψυχή του πατέρα θα πνίγεται.

ΣΟΝΙΑ:  Ζούσα ψυχική συμφορά και με την φαντασία μου σκεφτόμουν διάφορα…..

ΣΥΛΒΙΑ: Σε παγίδευσε ο ανταγωνισμός.

ΣΟΝΙΑ: Δεν ξέρω αν μπορώ να ξεπεράσω όλο αυτό το ανελέητο παρελθόν.

ΣΥΛΒΙΑ: Ο πόνος σου έχει μια διαστροφική ευχαρίστηση.

ΣΟΝΙΑ: Έζησα , σε μια οικογενειακή ατμόσφαιρα ταραγμένη.Όσες φορές ο πόνος πήγε να μαλακώσει ,μολυνόμουν ξανά από την πληγή .Είχα πρόσωπο κλειστό και έκρυβα κάτι.Πάθαινα κρίσεις υστερίας με φανταστικές εικόνες,Το μίσος και η ζήλια ήταν η νίκη του θριάμβου που έσυρα προς εσένα.Συχνά εβλεπα το ίδιο όνειρο .Ένας άντρας με οδηγεί σ’ένα μικρό σπίτι .Βρίσκεται ανάμεσα σε δυό ψηλά γκρί, κτίρια. Οι σκιές τους το σκεπάζουν .Οι πόρτες τους είναι κλειστές. Εγώ , βαδίζω με σιγουριά, σπρώχνω το πράσινο πόμολο και γλιστράω στο εσωτερικό μιας κατηφορικής αυλής.Ο κήπος είναι γεμάτος λουλούδια .Μαζεύω γαρύφαλλα , τριαντάφυλλα και βιολέτες.Δεν νιώθω φόβο.Ακολουθώ τον άνδρα.Με ανεβάζει στο αλογό του ,τον αγκαλιάζω και το άλογο αρχίζει να τρέχει με καλπασμό, ολοένα και πιο γρήγορο.  Φθάνουμε σε ένα σκοτεινό μονοπάτι .Δεξιά μου υπάρχει γκρεμός και αριστερά βράχοι.Το μονοπάτι , γίνεται ολοένα και πιο στενό, τόσο που το άλογο δεν μπορεί να προχωρήσει.Τότε εγώ , κτυπάω τον βράχο με μια μικρή βέργα που κρατάω στο αριστερό μου χέρι, παρακαλώντας τον θεό να με βοηθήσει.Το μαστίγιο μεγαλώνει όλο και πιο πολύ , ο τοίχος του βράχου ανοίγει σαν αυλαία , ένας φαρδύς δρόμος φαίνεται και βλέπω λόφους και πυκνά δάση.

ΠΑΤΕΡΑΣ:Το μαστίγιο, το κλαρί, η λόγχη συμβολίζουν την προσκολησή σου σε εμένα.Επίσης τα λουλούδια , δείχνουν την ενσαρκωσή μου, επειδή όταν ήσουν μικρή

κόβαμε μαζί τα λουλούδια.Η ικανοποιησή της επιθυμίας  να περάσεις από το μονοπάτι του βουνού σημαίνει ότι λυτρώνεσαι από την αγωνία που σου προκάλεσε η ύπαρξη της αδελφής σου.Το πυκνό δάσος συμβολίζει ότι αρχίζεις να κατευθύνεις το πάθος σου , που ονομάζεται ζήλια, φθόνος αλοζονεία.Οι γκρεμοί και οι βράχοι συμβολίζουν τις τύψεις σου ,απέναντι στη νεκρή μάνα σου.Το στενό μονοπάτι σημαίνει το απογορευμένο. Ο φαρδύς δρόμος που άνοιξε, είναι η επιθυμία να με ξαναβρείς .Όμως το άλογο που αρνιόταν να προχωρήσει σημαίνει ότι ελευθερώνεσαι.(Απευθύνεται στην Σύλβια )Σύλβια ,διατήρησες διαύγεια και ακρίβεια στην ζωή μου .Στην πολύμοχθη μοναξιά μου δεν φοβήθηκα , την αρρώστια και τον θάνατο.Εισέδυσες μέσα μου, έτσι που μερικές φορές ξεχείλιζε η ψυχή μου και η μελαγχολία μου γινόταν βαριά.Μικρό μου κοριτσάκι ανέλαμπες εντός μου , εκμηδένιζες το δράμα μου και γινόσουν θησαυρός και προσευχή.Μόνο ο θάνατος μου θα μπορούσε να σε διαφυλάξει από κάθε προσβολή.Αγάπη μου, πειθαρχούσα στην δυναμή σου.Αγωνίζομαι να λυτρωθώ απο την ενοχή που συσωρεύτηκε μέσα μου.Εξιδανίκευσα μέσα μου τα

ένστικτα που με συνένωναν μαζί σου.Η αδυναμία μου να ενωθώ μαζί σου με ΄εκαναν σκυθρωπό και απελπισμένο .Ήσουν   πεμπτουσία ζωής.Τα δαχτυλά σου με ερευνούν και σκάβουν μέσα μου τρόμο.

ΣΥΛΒΙΑ:Από μικρή αισθανόμουν την οσμή σου , και όταν το κεφάλι μου έπεφτε στον ώμο σου, ένιωθα την μαγεία του έρωτα και γινόμουνα  συνένοχος σου μπροστά στην μητέρα μου.Σε είχα ερωτευθεί κρυφά ,ένοχα και μυστικά.Νιώθω την απουσία σου , την απουσία του θεού την εξωπραγματικότητα του κόσμου.

ΠΑΤΕΡΑΣ:Η σχέση μας είχε στοιχεία του μοιραίου του δράματος και της τυραννίας,αταίριαστα στοιχεία ,ανεκπλήρωτης

αγωνίας, χαμένου έρωτα και τιμής που καταλήγουν σε ψυχικές αιματοχυσίες και θανάτους. Τώρα θα με ψάχνεις στην μοναξιά των τάφων και θα ακούς την βραχνή φωνή μου.

ΣΥΛΒΙΑ:Τι ωραία που ήταν η φωνή σου επάνω στο σώμα μου.

ΠΑΤΕΡΑΣ:Καμωμένη από ήχους ενοχών.

ΣΥΛΒΙΑ:Αθωώνεσαι , μέσα από  το ρίγος.

ΠΑΤΕΡΑ: Δεν ξέρω αν οι τύψεις έχουν το χρώμα της αρχής ΄του τέλους.

ΣΥΛΒΙΑ: Άκου τα διαβούλια της λύτρωσης από ψηλά.

ΠΑΤΕΡΑΣ: Η μητέρα σας ήταν το συναισθηματικό μας θύμα.Την προσβάλαμε .Την απομονώσαμε.Ίσως , δεν μου το συγχώρεσε ποτέ.Τώρα με καλεί κοντά της .Σας αφήνω.

ΣΥΛΒΙΑ:Και την Σόνια:Αυτή δεν την βλέπεις;

ΠΑΤΕΡΑΣ: Ένα όνειρο  σκιάς ήμουν . Δεν υπάρχει  τίποτα φοβερότερο από το τέλος.